Wzajemna zależność pacjenta i lekarza w procesie leczenia to relacja
subtelna. Pacjent potrzebuje lekarza, który ma być jego przewodnikiem na drogach
doświadczeń w chorobie. lekarz zaś, który jest spadkobiercą wieloletniej etyki
medycznej, pomagając choremu, nieustannie afirmuje człowieka i człowieczeństwo.
jest to niezmiernie trudne, szczególnie gdy dotyczy drugiej osoby corej,
niesprawnej, okaleczonej, umierającej. We wszystkich społeczeństwach, a więc
także i w naszym ogromne znaczenie mają aspekty związane z bólem i cierpieniem,
którym należy się właściwe umiejscowienie na gruncie szacunku i wyjątkowości
człowieka.
Spis treści:
- Zmiany w percepcji własnego ciała w wyniku choroby
- Człowiek w obliczu cierpienia
- Relacja jako proces poszukiwania porozumienia lekarza
z pacjentem
- Wartości jako wymiary przestrzeni porozumienia
- Podtrzymywanie nadziei jako wyraz troski w kontakcie
z chorym
- Emocje w praktyce medycznej
- Uwierzyć w człowieka
- Transcendentalny wymiar relacji z pacjentem
- Śmierć mózgu - śmierć człowieka. Rozważania parergiczne neurochirurga "u
schyłku"