W książce Autor porusza wiele aktualnych i istotnych społecznie zagadnień
związanych z koncepcją wyuczonej bezradności, wskazując między innymi na
wyzwania psychologii uzależnień, psychologii zadłużenia, a także dylematy
związane z szeroko pojętą praktyką pomagania, również w czasach pandemii.
W pierwszej części dokonano przeglądu wiedzy na temat przyczyn i mechanizmów
powstawania syndromu wyuczonej bezradności, jego groźnej dynamiki i
postępującego charakteru. Omówiono specyfikę szkód powstających w wyniku utraty
kontroli nad istotnymi aspektami życia człowieka - tzw. treningu bezradności.
Druga część to przegląd możliwych zastosowań proponowanego podejścia w różnych
obszarach pomocy: terapii uzależnień, wsparcia osób zadłużonych, w działaniach
penitencjarnych, procesie edukacji, czy przeciwdziałania bezrobociu, wypaleniu
zawodowemu. Część tą kończy dygresja dot. wykluczenia społecznego i zagrożeniem
społeczną bezradnością. W trzeciej części Autor rekomenduje praktyczne
wskazania dla wykorzystania teorii wyuczonej bezradności.
Książka została napisana przystępnym językiem, wsparta licznymi przykładami i
odwołaniami.