Jedna z pierwszych większych prac Antoniego Kępińskiego, będąca pokłosiem
jego praktyki lekarskiej, wprowadza w problematykę szczególnej roli
lekarza-psychiatry i pokazuje odrębność metody badania psychiatrycznego.
Podobnie jednak jak inne książki tego autora (Lęk, Schizofrenia, Melancholia)
zakresem ujęcia tematu wykracza daleko poza ściśle medyczne zagadnienia.
Kępińskiego interesuje bowiem poznawanie psychiki człowieka. Opisując
specyficzny kontakt chorego z lekarzem podkreśla konieczność głęboko
humanistycznego stosunku do pacjenta, rozumienia go i wczuwania się w jego
cierpienie dla prawidłowo przeprowadzonego procesu
diagnostyczno-terapeutycznego. Proces ten jest zresztą w książce pokazany po
prostu jako spotkanie z człowiekiem.
Książka przekazuje treści, które zachowały aktualność dla obu stron tego
swoistego dialogu. Pozostaje więc nadal pasjonującą lekturą dla lekarza i dla
pacjenta oraz dla tych, którzy nie będąc pacjentami interesują się psychiką
człowieka i jego stosunkiem do innych ludzi.
Spis treści:
- Swoistość poznania psychiatrycznego
- Swoistość postawy psychiatrycznej
- Proces diagnostyczno-terapeutyczny
- Dalsze etapy procesu diagnostyczno-terapeutycznego
Dekalog psychiatry